Eskimoska

"Eskimoska" to element techniczny pozwalający na powrót po wywrotce do pozycji pionowej za pomocą ruchu wiosła. Jest ona ważną umiejętnością dla kajakarzy, dlatego powięcamy jej więcej uwagi. Bez znajomości "eskimoski" traci się wiele korzyści płynących z przykrycia kajaka fartuchem. Doświadczony kajakarz pływający po morzu, czy rzekach górskich może uniknąć niewygodnego, męczącego i niebezpiecznego spłynięcia wpław. Kajakarze średnio zaawansowani mogą uczyć się i ćwiczyć manewry grożące utratą równowagi z większą pewnością siebie jeśli wiedzą, że "eskimoska" umożliwi im wyjście z opresji w przypadku popełnienia błędów. Kajakarze początkujący mogą rozwinąć pewność siebie na wodzie i trójwymiarowe myślenie jeśli nauczą się wcześnie wstawania "eskimoską".

Nauka eskimosek

Istnieje bardzo wiele sposobów wykonywania "eskimoski", a prawie każdy kajakarz wykonuje ją nieco inaczej. Można jednak wyróżnić kilka podstawowych typów "eskimoski" używanych w sytuacjach zagrożenia lub jako ćwiczenia doskonalące pomagające w opanowaniu poprawnej techniki.

Eskimoska śrubowa

"Eskimoska" śrubowa jest najczęściej używaną przez kajakarzy górskich eskimoską, jest bardzo szybka i skuteczna. Większość kajakarzy jako podstawową technikę ratunkową wykorzystuje właśnie eskimoskę śrubową bądź jedną z jej odmian.

Po wywrotce:

• ułóż wiosło wzdłuż jednej z burt kajaka tak aby pióro bliższe dziobu ułożone było równolegle do powierzchni wody, częścią wklęsłą w dół, trzymając je oburącz (jak przy wiosłowaniu),
• tułów pochyl do przodu i lekko skręć w stronę wiosła,
• wyjmij wiosło z wody,
• wykonuj ruch odwodzący po łuku, z piórem na powierzchni wody lekko ugiętą ręką prowadzącą - przednią, która kontroluje kąt nachylenia pióra względem wody,
• rękę tylnią wypchnij ponad pokład kajaka tak aby pióro mogło się swobodnie poruszać,
• gdy przednie pióro znajdzie się na wysokości kokpitu, w maksymalnej odległości od burty, następuje energiczne podparcie wiosłem o wodę z jednoczesnym ruchem bioder,
• wykonaj wykańczający ruch tułowiem pochylając się do przodu

Jak wszystkie eskimoski, które mają nam pomóc w trudnych warunkach i ta powinna być wyuczona na obie strony. Jest ona podstawą całej rodziny eskimosek które mogą być wykonywane bez przenoszenia rąk na drążku.

Ćwiczenia:
Nauka eskimosek zwykle odbywa się na basenie, a wskazanym jest stosowanie przy jej nauczaniu maski lub noska. Spokojna, ciepła woda, dobra widoczność i pewność siebie wynikająca z bezpiecznego i dającego się kontrolować otoczenia, wszystko to stwarza optymalne warunki. Jeśli nie mamy dostępu do basenu nietrudno jest też uczyć się na otwartej wodzie, choć podejście jest już inne. Jeśli uczymy się eskimoski na basenie, musimy ją sprawdzić w realnej sytuacji zanim uznamy się za posiadających umiejętność wstawania eskimoską po wywrotce. Ze względu na to że "eskimoska" jest elementem złożonym najlepiej nauczać jej metodą analityczną (z rozbiciem na poszczególne fazy) stosując podane poniżej ćwiczenia.

Ruch biodrami i towarzyszące mu wykończenie ruchu ciała są tak ważne w poprawnej eskimosce, że muszą być nauczane i dokładnie przyswojone już w początkowym etapie. Ruch nie doprowadzony do odruchu jest niewystarczający, jako że stres spowodowany koncentracją nad prawidłowym ułożeniem ciała i ruchu wiosła w późniejszym procesie nauki mogą spowodować, że uczeń zapomni o ruchu bioder. W rezultacie będzie on najpierw podnosił głowę z wody, tracił siły, a "eskimoska" się nie uda.

1 2 3