Technika pływania - eskimoska /2

-Pierwszym ćwiczeniem jest siedzenie w kajaku i wyczucie, że trzymamy go mocno poprzez mocne przesunięcie się do przodu, oparcie stóp o podnóżek oparcie kolan i ud wygodnie o boki kajaka, oparcie o dno siedząc w siodełku i być może zaparcie się plecami o oparcie krzesełka. Dla wielu początkujących trudno jest pozostać unieruchomionym w ten sposób nawet w dobrze dopasowanym kajaku, ważnym jest wobec tego dobre dopasowanie sprzętu. Wiosło trzymamy poziomo nad głową i kołyszemy łodzią na boki poprzez podnoszenie kolana i biodra, najpierw z jednej a potem drugiej strony. Ciało pozostaje cały czas w pozycji pionowej. Kąt nachylenia i prędkość ruchu mogą stopniowo być zwiększone aż łódź pochyli się tak daleko w każdym kierunku na ile pozwoli nam na to naturalne ograniczenie w pasie Ćwiczenie trzymania nogami . kajaka i ruchu bioder. Jest to dobre ćwiczenie do eskimoski w której ramiona i górna połowa ciała pozostają w pozycji prostopadłej do kajaka.

-W przygotowaniach do pełnej eskimoski śrubowej można do tego ćwiczenia dodać obrót górnej połowy ciała. Kajakarz trzyma wiosło przed sobą i w momencie gdy lewe kolano i biodro są unoszone obracamy tułów w lewą stronę, wyciągamy prawe ramię przez linię pionu do pozycji poza lewym kolanem. W tym samym czasie ciało zgina się do przodu w pasie. Gdy kajak kołysze się w przeciwnym kierunku ciało wyprostowuje się, mija pozycję pionu, potem skręca się w przeciwnym kierunku wykańczając ruch przez wyciągnięcie lewego ramienia do prawej strony kajaka i pochylając ciało w lewo. To ćwiczenie daje kajakarzowi początkowe wyczucie tempa i kolejności ruchów przy "eskimosce" śrubowej.

-W następnym ćwiczeniu celem jest znalezienie przez kajakarza najlepszej pozycji przy wstawaniu. Dla praworęcznego kajakarza wstawanie zwykle następuje z prawej strony kajaka. Celem jest zanurzenie w wodzie jak największej górnej części ciała przy równoczesnym utrzymywaniu go w jak najmniejszej odległości od linii środka. Kąt obrotu kajaka jest kontrolowany tak aby występowała siła prostująca kajak (kajak się nie wywraca). Aby osiągnąć tę pozycję zacznij od głębokiego zanurzenia prawego ramienia w wodzie. Pochyl się do przodu w pasie i obróć na prawo. Lewa część twarzy powinna przesuwać się po boku kajaka i na koniec dotknąć tej części kajaka która przylega do kolana. W tym samym czasie prawa ręka sięga głęboko do wody ciągnąc ramię i górną część ciała pod powierzchnię. Większość kajakarzy zauważy ,że po kilku próbach mogą włożyć twarz do wody, a ci, którzy są bardziej giętcy i zaawansowani w ćwiczeniu będą mogli dojść do włożenia całej głowy i drugiego ramienia do wody. Ostatecznie ćwiczenie to może doprowadzić do całkowitej eskimoski na rękach.

Nauka ruchu biodrami.
-W następnym ćwiczeniu ciało leży twarzą do dołu w pozycji poziomej z dłońmi skierowanymi ku dołowi i zaczepionymi o brzeg basenu, dziób łodzi instruktora, lub o inny w miarę stały punkt podparcia na poziomie wody. Aby osiągnąć tę pozycję kajakarz musi najpierw skręcić się w talii w prawo, następnie uchwycić punkt podparcia i przewrócić się na prawo. Ważnym jest aby uczący zdał sobie sprawę z tego , że twarz i ciało muszą znajdować się pod wodą jeśli ćwiczenie ma przynieść jakieś efekty. Tu również zakres ruchów powinien być stopniowo zwiększany aż kajakarz będzie w stanie wyciągnąć tułów w każdym kierunku tak daleko jak to jest możliwe nakrywając się kajakiem za pomocą przyciągnięcia go lewym kolanem. Na początku powinno to być powtarzane kilkakrotnie przy pasywnym spoczynku ciała na powierzchni wody. Nie powinno się podejmować próby podnoszenia ciała z wody aż uda nam się sam obrót biodrami prawie bez myślenia.

1 2 3

Kajakarstwo górskie